DOLAR 8,6863
EURO 10,3848
ALTIN 497,44
BIST 1.414
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul 24°C
Gök Gürültülü
İstanbul
24°C
Gök Gürültülü
Cum 26°C
Cts 27°C
Paz 26°C
Pts 26°C



Mavi… Dalgaların sesi… 

25.05.2021
363
A+
A-

Hafif bir rüzgar, üşütmeyen, aksine tenime sinmiş deniz kokusunu burnuma getiren…

Ayaklarımın altında sıcak kumlar, bana üşüdüğüm bütün kış akşamlarını unutturan…

Evdeyim, artık saymayı bıraktığım için pandeminin kaçıncı günü olduğundan habersiz, bir türlü gelmeyen bahara inat Yaz’ı hayal ediyorum.

 

Özlediğim o kadar çok şey var ki, ama sanki özlemeyi de kanıksadım. Bu kadar anormal şeyler yaşamamıza rağmen her akşam haberlerde birer sayı olarak gördüklerim bile normalleşiyor artık. Evden sürdürülen çalışma, çocukların uzaktan devam eden öğrenim hayatı, tüm sevdiklerimin bir ekranın soğuğunda merhabası… hepsi hepsi normal artık. Normal olmasına normal de böyle hissizleşiyor olmak normal mi onu bilemiyorum. Sanki kimse artık ne hissettiği ile ilgilenmiyor. Hayatın günlük ve değişen normalinde koşturup duruyor sadece. Duygularımızdan uzaklaştıkça kendimizden de uzaklaşıyoruz sanki.

 

Ne kadar süreceği belli olmayan bu kaostan bir gün çıktığımızda ne olacak? Neye dönüşmüş olacağız?

İnsanoğlu doğası gereği zaten konfor alanında çıkmakta zorlanan, değişime güvenli yaklaşmayan, risk almayı sevmeyen bir yapıda iken, yaşamış olduğu bu sosyal ve fiziksel travmadan hangi yeni engeller geliştirerek çıkacak?

Çok geç olmadan…

Vazgeçmemek için, daha mutlu ve sürdürülebilir bir yaşam için, potansiyelini en verimli seviyede yaşa bilmek için, değişen normallerde özünü koruyabilmek için, çocuklarımıza daha iyi bir dünya bırakabilmek için, duygularımıza sahip çıkmamız gerek. Psikolojik dayanaklığımızı arttıran, yaşadığımız stresle başa çıkmamıza yardım edecek, eleştirmeden, yargılamadan düşünmeye, düşündürmeye, yaratıcı yönümüzü ortaya çıkarmaya ihtiyacımız var.

Sokağa çıkma kısıtlamasının olmadığı zamanlarda yaptığın kısa yürüyüşlerde ya da iş yerinde, gördüğün herkese gülümseyerek merhaba demek, bugün ne kadar da güzelsin ya da kıyafetin ne kadar yakışmış demek, yani varlığının ne kadar kıymetli ve güzel olduğunu hissettirmek, karantinadaki komşularının kapısına çorba yapıp bırakmak, belki yanına küçük bir not yazıp geçecek diyebilmek, sokakta yaşan hayvan dostlarına bir kap su, yemek koyabilmek, evinde çocuklarınla kurduğun sofrada keyifle sohbet edebilmek onların ilgi alanları ile ilgili merak ile soru sorabilmek…

Yani insani ilişkilerimizde karşımızdakini değerli, yeterli ve seviliyor hissettirebilirsek işte o zaman ne yaşanırsa yaşansın ne kadar sürerse sürsün umut hep olacaktır demektir.

Umudun bir rengi olsaydı, mavi olurdu deniz gibi… Sonsuz olurdu gökyüzü gibi! Mavi’yi hayal edişim ondan…

Buket Özbek

YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.