Nöro-Liderlik Koçu / Deniz Öztaş

Bu e-Posta adresi istenmeyen posta engelleyicileri tarafından korunuyor. Görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir.

Depresyona farklı bakış

Kaçımız iki farklı hayat yaşadığımızı hissediyor veya düşünüyoruz?

Kaçımız yaşadığımız hayatta tarif edilemez bir şeylerin eksikliğini algılıyor?

Dünyada her 30 saniyede bir, depresyondan dolayı bir insan kendi canına kıyıyor… Kevin Brell, TED’de görmeye alışık olmadığımız bir konu olan depresyondan bahsediyor. Kevin, her zaman iki değişik yaşam sürdüğünü söylüyor. Bir tanesi herkesin gördüğü hayat; arkadaş, oğul, kardeş, stand-up komedyen, genç, takımın kaptanı… Bir de Kevin’in kendi bakışı var; anlamaya çalıştığı kendi varlığı…

Kevin’e göre, depresyon her şey ters giderken ortaya çıkan üzüntü değil; her şey yolundaymış gibi gözükürken hissedilen üzüntü, boşluk duygusu… Bu kadar yaygın olmasına rağmen, depresyona düşen insanlar yargılıyor ve etiketliyor muyuz? Son raddeye gelmeden ciddiye almıyor muyuz? Yoksa sadece bu kişilere rahat mı batıyor? Özellikle de toplumun değer verdiği her şeye sahiplerse; statü, iş, aile, ev, araba, eğitim, para…

Tüm bunlara rağmen içlerindeki boşluk, huzursuzluk, bu bedene tıkılmışlık hissi sadece onların başına mı geliyor? Yoksa bizim de başımıza benzer durumlar geliyor ve dikkatimizi dağıtacak bir meşgale buluyor muyuz?


Kevin’in feryadı şu şekilde:


“Görmezden gelmeyin, anlayışsız olmayın, etiketlemeyin, sessiz olmayın, tabuları yıkın, ‘gerçek’e bakın ve konuşmaya başlayın! Tek başına problemler ile baş başa kalmayalım, beraber daha güçlü olabiliriz ve bunu yapabiliriz…”

Diğer bir yandan bakarsak, başımıza gelen her olay bize bir mesaj vermektedir. Bunlara fiziksel veya psikolojik rahatsızlar da dahil. Depresyon ailemizden gelen bir miras olabilir. İkilemde kalan veya dile getirememiş sırlar depresyona sebep olabilir… Belki de sadece biz olmayan kimliklere karşı ortaya çıkan bir alarmdır. Sadece uyanma saati gelmiştir…

Ya bunları değiştirme ve dönüştürme gücümüz varsa?
Ya içimize dönüp baktığımızda biz olmayan ne varsa fark edersek?
Ya çok daha büyük bir sistemin içerindeki bir aile dinamiğinin etkisindeysek?
Depresyon özümüzü hatırlamak için bir araç mı?

Depresyon, aydınlık için girilmiş karanlık bir tünel mi?

Benzer Yazılar

  • Birçok ruhsal hastalık çocuklukta başlıyor

    Birçok ruhsal hastalık çocuklukta başlıyor

    Depresyonun sadece yetişkinlerde değil, çocukluk ve ergenlik döneminde de görülebildiğini belirten uzmanlar, erken müdahalenin önemine dikkat çekiyor.
  • Kadınları alışveriş çılgınına dönüştüren can sıkıntısı mı

    Kadınları alışveriş çılgınına dönüştüren can sıkıntısı mı

    Her 10 kadından dördü son bir ayda AVM ya da çarşıda yaptığı en az bir alışverişten dolayı suçluluk duyuyor. Online alışverişlerde bu oran 10’da bire kadar düşüyor.
  • Gülümseyen depresyon

    Gülümseyen depresyon

    Sizce bu çağın en kronik hastalığı nedir? Bana sorarsanız “mutsuzluk” derim. Oysa sosyal medya hesaplarıma baktığımda pek çok insanın çok ama çok mutlu olduğunu görüyorum.
  • Düşünüyorum… Ama var mıyım?

    Düşünüyorum… Ama var mıyım?

    Son zamanlarda düşünce hakkında daha çok düşünür oldum… Hisleriniz, düşüncelerinizden önce harekete geçiyor, biliyor muydunuz? Yani hisleriniz, düşüncelerinizden önce ne düşüneceğinizin farkında olabiliyor. İlginç değil mi? İnsanın aklına şu soru geliyor bu durumda:…
  • Çocuklarda özgüven gelişimi ve aile

    Çocuklarda özgüven gelişimi ve aile

    Anne ve baba çocuğunun gözünün içine bakar ve şöyle:“Seninle gurur duyuyoruz ve bunun için hiç bir şey yapmana gerek yok.”

Yorum ekle

Güvenlik kodu
Yenile

 

Pablo Escobar

Kategorilerden Seçmeler